زیر برگهای پاییزی

نگاه کنید داشتم نظرات وبم را میخوندم ببینید چی پیدا کردم:

سلام.وبتون خيلي جالبه.لطفا اگر مايل بوديد جهت دوستي تماس بگيريد.۸۴۶۴---۰۹۱۳

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بعد چه خبر با درس و مشق خوبید ؟ راستش میدونید چیه حوصله ی بعضی کارهارا ندارم چی بگم اخه

وقت ندارم به کارهای خودم برسم چه برسه این یکی

اينجا داره برف مياد از اون ورا خبر ندارم كه برف ميباره يا نه

ولي خب من برفو خيلي دوست دارم دبيرستان كه بوديم ميرفتيم با همكلاسيهامون ميخوابيديم رو برفا

چونكه حياط بزرگ بود . در ضمن انقدر برف ميباريد كه وقتي ميخوابيديم گم ميشديم تو برفا

عجب حال و هوايي داشت كاش بازم اون روزا برميگشتن ....بافتنيهامون را بپوشيم هوا سرده.

سلام حال و احوال خوبه ديگه !!!

ميدونيد از اينكه رفتم دوره ي كارشناسي ناراحت نيستم ولي از اينكه گاهي بعضي اتفاق ها ميافته

يا بعضي مسائل را ميبينم ناراحت ميشم يا من نميتونم راحت درك كنم يا نه مردم واقعا اين جوري ان

خيلي ها البته بلانسبت اونايي كه مبرا هستن از اين مساله (به هرحال هر كسي خودش را بهتر

 ميشناسه)متشكل شدن از آدمهايي كه هزار تا روي ديگه پشت اون چهره ي آرايش كرده و احتمالا

معصوم شايدم جذاب . يا اينكه وقتي دوره ي كارداني درس ميخوندن يه جور بودن الان انگار زمين و

آسمون باز شده فقط اينا افتادن دارن كارشناسي ميخونن !!! گاهي رويشان را ميكنن اونور كه من نه تو

را ميشناسم نه اينكه احيانا تو محوطه يا سالن دانشگاه ديدمت!!! گاهي هم وقتي باهاشون ميحرفي

انگار كر شدن حرفاتو نميشنون!!!گاهي هم ميرن ميشن ته كلاس كه از بقيه جدا باشن به اصطلاح

(تافته ي جدا بافته) يا موقع حرف زدن با يه لحني ميحرفن و حرفاشون را كش ميدن مثلا حس عجيبي

بهشون ميگه تو ديگه مهندس شدي و بايد كلاس بذاري و همه را يه جور ديگه نگاه كني !!!

حالا جدا از اينكه سهراب سپهري گفت :جور ديگر بايد ديد .... حالا كجايي سهراب كه مردم عوض شدن

اما نه مثل اوني كه تو تو شعرهايت ميگفتي و اونايه جور ديگه ميبينن مردم را ... تو گفتي چشمهايتان را

بشوريد .. اما اينها نشسته اند و نشسته جور ديگر نگاه ميكننددددددد و نميفهمنددددد

يا اينكه نه شنيده بودم اين اواخر دلتنگي زياد ميشود اما نه در اين حد.......

كاش همان بچه دبيرستاني بودم كه راحت درس ميخوندم و فكر هيچي نبودم .. الانم بعضي مشكلات آدمو واقعا اذيت ميكنه گاهي فكر ميكنم بعضي مشكلات اصلا راه حل نداره و گاهي هم فكر ميكنم مجبورم اين همه را تحمل كنم ولي بعد به خودم ميگم اخه به چه قيمتي به قيمت اينكه مادر و پدر و خانواده ام هم بعد خودم اذيت بشنننن اين جوري كه نميشه هر چي بزرگتر ميشم مشكلاتم بزرگتر ميشه يعني اين آدم بزرگها چه جوري مشكلاتشون را حل ميكنن ... من كه تا از دانشگاه بيام برسم خونه اشكم در مياد چه برسهههههه ديگه از هر چي درس خوندنه متنفر ميشم ولي خب به قول گفتني  هر كه طاووس خواهد جور هندوستان كشد اما همه اين آدم بزرگها طاووس هم نميخان ولي بازن درد و رنجشون از همه بيشتره  دلم نميخاست بزرگ شمممم

دلم واسه يه نفر تنگ شده مطمئنم اگه ميدونست وضعم اين جوريه حداقلش كمك ميكرد تا از همه اين افكارها راحت بشم ......

ميدونيد چيه اون روز از دست يكي اعصابم به هم ريخت انگار من نشستم ببينم مردم چيكار ميكنن

هر كي هر چي دوست داره ميگه .... بيشخصيتها ...... نميدونم چرا مردم  روشون باز شده

دوست دارم خفه شون كنم زبونشون انقدر تلخه كه نگو مخصوصا با اون جواب دادنشون .....